1 nov 2017

De Man In De Arena

/
Geplaatst door
/
Reacties0

Kwetsbaarheid. Zovelen van ons worstelen ermee. Maar niet iedereen durft het onder ogen te zien, want daarvoor is grote moed nodig. Als we willen open staan voor de momenten van geluk in ons leven moeten we ons kwetsbaar opstellen en ons ‘harnas’ afzetten. Wanneer we bezig zijn kwetsbaarheid af te houden, hebben we grote moeite met onzekerheid, risico’s en de emotionele blootstelling die geluk ook met zich meebrengt. We snakken naar geluk maar kunnen de kwetsbaarheid die daarmee samenhangt niet verdragen. Lees verder in dit blog hoe je die grote moed kunt tonen en hoe ook jij ‘de man in de arena’ kunt zijn.

Een harnas ter bescherming

Vanaf kinds af aan leren we onszelf te beschermen tegen kwetsbaarheid. Om te voorkomen dat we gekleineerd, gekwetst of teleurgesteld worden. Sommige van ons, of misschien wel meer dan we denken, trokken een harnas aan. We leerden hoe we ons uit de voeten of zelfs onzichtbaar konden maken. Nu we volwassen zijn gaan we dingen uit de weg of onze grote dromen niet achterna. Want elke keer als we een grote stap willen zetten en spreekwoordelijk gezien onze hand op de klink ligt om de deur binnen te gaan, komt schaamte om de hoek kijken. Schaamte zegt dingen zoals; ‘je bent niet goed genoeg’, ‘je hebt je opleiding niet afgemaakt’, ‘ik weet wat er tijdens je jeugd is gebeurd’, ‘je bent niet slim genoeg’, ‘je bent niet getalenteerd genoeg’… en die vervelende ‘stem in je hoofd’ dat is schaamte. Als we die stil zouden kunnen krijgen en gewoon binnen kunnen lopen en zeggen ‘ik ga ervoor’ dan zijn we schaamte de baas. Want als we namelijk daadwerkelijk naar binnen zouden gaan en kijken naar wie daadwerkelijk die criticus is, dan zijn we dat 99% van de tijd zelf! Schaamte vertelt ons dat we ‘nooit goed genoeg zijn’ en dingen als ‘wie denk je dat je bent’.

Door dat harnas en schild wat we onszelf hebben aangeleerd aan te trekken voelen we ons sterker, ook al worden we doodmoe van het meeslepen van al dat extra gewicht. Wanneer we een harnas lang genoeg gedragen hebben, heeft het zich helemaal om ons heen gevormd en is het een soort tweede huid geworden. Het harnas beschermt ons tegen invloeden van buitenaf. Maar helaas houdt het ook heel veel mooie dingen tegen. Mensen kunnen het soms niet eens meer afzetten omdat ze bang zijn dat diegene die eronder zit, die persoon die ze in werkelijkheid zijn, tegenvalt. Soms weten ze zelf niet eens meer hoe ze er daaronder uitzien. Het stomme is wel dat wanneer we zelf geconfronteerd worden met iemand met een harnas, we ons buitengesloten voelen.

Het gevoel van genoeg is de uitweg

Het gevoel van genoeg is het tegengestelde van schaarste dat gevoed wordt door schaamte, vergelijking en gebrek aan betrokkenheid. Dit gevoel is de uitweg en zal ons de kracht geven om het harnas af te zetten en meer onze dromen achterna durven gaan. Het gevoel van genoeg gaat namelijk samen met eigenwaarde, grenzen en betrokkenheid.

  • Ik ben genoeg; een gezond gevoel van eigenwaarde in plaats van schaamte
  • Ik heb genoeg; grenzen in plaats van vergelijking en concurreren
  • Het is genoeg als ik me open stel, risico’s neem en mezelf laat zien; betrokkenheid in plaats van gebrek daaraan

Dankbaarheid

Dankbaarheid beoefenen is nog een manier om te erkennen dat er genoeg is en dat wij genoeg zijn. Zelfs of juist in periodes van verdriet en duisternis. Geluk is namelijk een kwestie van momenten; doodgewone momenten. Wanneer je iemand kwijt bent geraakt of dreigt kwijt te raken zijn het niet de grootste vakanties of de buitengewone momenten die je het meest bijblijven. Maar juist dat je diegene nog hoorde lachen, de twinkeling in de ogen kon zien, de stem nog kon horen. Of in mijn geval de dierbaren momenten van elkaars hand vast houden, volledig het harnas kwijt zijn en verdriet met elkaar delen en dat diegene ineens op de stoep stond bij mijn house-warming/verjaardag en lekker in de tuin tussen zijn broers zat. Dat zijn voor mij dé momenten die je bij blijven wanneer je iemand dreigt kwijt te raken. Daarom wees dankbaar voor wat je hebt en geniet van die doodgewone momenten.

Als jij wil wachten tot de perfecte omstandigheden en wanneer niemand je kan raken…dat klinkt heel verleidelijk. Maar de waarheid is. Dat gaat helaas nooit gebeuren. Als je die Arena binnengaat, de deur opent, het enige wat wij willen zien voor onszelf en de mensen om wie we geven. Is dat je grootse moed toont. Het resultaat doet er niet toe. Daarom sluit ik af met de motiverende woorden genaamd ‘Man in de Arena’ van Theodore Roosevelt. En zo hoop ik dat je meer geïnspireerd bent geraakt om je grootse moed te tonen. Ik wens je veel ‘arena momenten’!

Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen.

De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat,
zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert;
die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is;

Die desondanks toch probeert iets te bereiken; die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak;

Die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse verrichting proeft,
en die als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond…

Laat een reactie achter